Lütfen bekleyin
10
Bir sabah erken, güneş henüz doğmadan yürüyüşe çıktım. Sokaklar sessizdi, her şey uykudaydı. Bütün dünya bir an için durmuş gibiydi. Sadece kuşların sabah cıvıltıları, doğanın uyanışına işaret ediyordu. Havadaki serinlik, beni rahatlatıyor, her nefesimde daha derin bir huzur buluyordum. Bir köşede yavaşça açan çiçekler, günün ilk ışıklarıyla parlıyordu. Doğanın bu sessiz ama derin güzelliği içinde kaybolmak, ruhu dinlendiriyordu. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan yürüdüm. Düşüncelerim, sadece etrafımda olup bitenlere odaklanmıştı. Anın içinde kaybolmak, insanın içsel huzuruna kavuşmasına yardımcı olur. İşte o an, hayatın anlamını tekrar hatırladım.
Yorumlar
Yorum Gönder