Lütfen bekleyin
12
Kışın ilk karı düşmeye başladığında, sokaklar bir başka güzelleşmişti. Beyaz örtü, her şeyi sarıp sarmalıyordu. Bütün şehir sessizleşmişti, sanki karın yumuşak dokunuşu dünyayı uyutmuştu. Her adımda karın altındaki sessizlik, ruhuma derin bir huzur veriyordu. Kar taneleri birbirinden farklıydı ama birlikte bir bütün oluşturuyorlardı. Düşen kar, her şeyin temizlendiğini, yenilendiğini hatırlatıyordu. Soğuk hava, her nefeste burnumda hafif bir acı bıraksa da, içimdeki sıcaklık beni sarıyordu. Kış, dışarıdaki soğukla değil, içindeki sıcaklıkla anlam kazanır. Gülümseyerek yürüdüm, kar tanelerinin dansını izleyerek. O an, dünyadaki en güzel şeyin basitlik olduğunu düşündüm.
Yorumlar
Yorum Gönder